اثبات برتريت تاريخى قوم افغان و زبان افغانى ( پشتو ) شروع شد . اين طرح با تشكيل پشتو تولنه و الحاق انجمن ادبى به آن و همچنين انجمن تاريخ افغانستان به پايهء اكمال رسيد . با گسترش مراكز فرهنگى در ولايات ، ولسواليها ، دهات و قصبات ، فعاليت فرهنگى تبعيض‌گرايانهء عمومى شد و چون مكروب مرض سارى در تمام وجود ملت افغانستان انتشار يافت . متأسفانه اين فرهنگ كه شالوده و اساس آن بر اصول استبداد قومى و تبعيض زبانى بنا شده بود ، تا آخرين روزهاى حيات حكومت آل يحيى به حال خود باقى ماند و با كودتاى 7 ثور 1357 توسط مزدوران روسى ، فرهنگ و ادبيات همچون ديگر شئونات اجتماعى از پايه ويران شد . كودتاى 7 ثور 57 كه از رهگذر تحليل سياسى ، زاييدهء همان فضاى استبدادى و نژادگرايانهء حكومت آل يحيى بود و گذشته از بخش سياسى ، اجتماعى و نظامى ، در بخش فرهنگى هم دگرگونى عظيمى ايجاد كرد . به طور مثال يكى از اقدامات كودتاگران در امر توجيه جنايات و خيانتهاى ملى ، تقويت و گسترش فرهنگ و ادبيات مليتى در كنار فرهنگ و ادبيات دربارى بود ، تا با اين شيوه بذر تازهء نفاق را در كنار بذرهاى پوچ‌شده بكارند و از اين طريق بتوانند چند روزى به حيات نيم‌بند خود ادامه دهند . در قبال اين حركت سياسى ، حركاتى انفعالى نيز از سوى مخالفان شروع شد و آن فرهنگ مقاومت و جهاد با رنگ و بوى مذهبى و حزبى بود . ديرى نگذشت كه فرهنگ و ادبيات جهاد و مجاهدين نيز ، نمك و ادويهء قومى ، زبانى ، منطقه‌اى و برتريت‌جويى را با خود مخلوط كرد و با تشكيل شوراى ثقافتى جهاد افغانستان ، دور جديدى از جنگ فرهنگى مبتنى بر اصل برتريت قومى و زبانى شروع شد . اين جنگ اعلام نشده كه به كارگردانى فرهنگيان قديم با ماسك